ـ کشور: ژاپن

ـ محل: توکیو

ـ هنر رزمی: کاراته شوتوکان

ـ ویژگی: عبارت است از یک سبک سنتی کاراته بودو که شاگرد مستقیم جیچین فوناکوشی آن را ارائه می دهد.

همه آمدند. همه در این جا حضور دارند. از قرقیزستان، از ترینیداد و توباگو، و حتی از فلسطین! ۳۵۰ کاراته کای کمربند مشگی بیش از دو ساعت است که در بزرگ ترین باشگاه ورزشی توکیو (ژاپن) منتظر او هستند. بروژن که همراه برادرانش از دانمارک آمده با شگفتی فریاد می زند که ”تا چند دقیقه دیگر کانچو کانازاوا، بزرگ ترین مربی SKIF، دان ۱۰ در بین ما خواهد بود؛ این یک افتخار است که بزرگ ترین استاد زنده کاراته را در میان خود داشته باشیم. من غلو نمی کنم. در سرزمین ما حتی جودوکارها هم با نام او آشنا هستند... او برای همه بودوکارها یک استاد واقعی و غیرقابل انکار و یک افسانه زنده“

همهمه ای از سالن بر می خیزد. ”او دارد می آید!“. با چهره ای معصومانه در کت آبی خود و لبخند بر لب، شاگرد فوناکوشی جیشین با قدم های آهسته وارد می شود بدون آن که به فلاش های دوربین که به استقبال او می آیند توجهی نشان دهد. او در حالی که از پله ها پائین می رود به من اشاره می کند که به دنبالش بروم. دستیار او و چند سنسی خارجی که برای حل مشکلات پاسپورت و لیسانس خود عجله دارند، همراه او هستند.

”چه نیروئی! کانچو، به نظر می رسد شما بدن خود را قوی کرده باشید ...“ استاد در حالی که می خندد، می گوید: ”کاراته باید بتواند در هر سنی کارائی داشته باشد؛ کاراته مراقبت می کند و به زندگی دوران پیری کمک می کند.. کافی است تا کی را بچرخانیم و هارا را به مغز متصل کنیم؛ همه چیز از هارا شروع می شود ...“

سپس دوباره به سمت ”اتاق ثبت“ می رود، در آن جا کارکنان SKIF در یک بی نظمی شادی بخشی آخرین تدارکات را هماهنگ می کنند. یک روسی در حالی که یک دانش نامه مربی گری را در دست دارد اصرار می کند که استاد را ببیند. امضاء استاد به این دانش نامه مهر تأیید می زند. یک جوان ۱۳۰ کیلوگرمی که نمی تواند منظور خود را خوب بفهماند. او می خواست یک کمربند مشکی جدید دریافت کند.